Historia Dubrownika

Dubrownik - średniowieczne miasto na skalistej wyspie, połączonej później z lądem, u stóp góry Srdj (412 m), urzekające swoim położeniem, architekturą i roślinnością.
Całe z białego kamienia, otoczone białymi, z 3 stron schodzącymi do ciemnogranatowego morza murami obronnymi (dł. 1940 m, wys. do 25 m, grubość l,5-3 m od strony morza i do 4-6 m od strony lądu), w budowane XII-XVII w. Mury przetrzymały trzęsienie ziemi z roku 1667 roku, kiedy to znaczna część budowli Dubrownik aległa w gruzach. W ciągu wieków powstawały poza murami: Ploće, pas nadmorski na południowym wschodzie, na północnym zachodzie dzielnica Pile, Kono, Boninovo (nad zat. Danće), na półwyspi Lapad oraz obecny port Gruz.
Położone wśród bujnej roślinności śródziemnomorskiej (gaje oliwne, drzewa figowe, migdałowe, cytrusowe, cyprysy, palmy, pinie, granaty, oleandry i in.), o łagodnym klimacie, jedno z najbardziej nasłonecznionych miast południowej Europy, słusznie noszące nazwę "Perły Adriatyku".

Dubrownik ma wyjątkowo bogate dzieje. Wywodzi się z osady rybackiej na skalistej wysepce, zasiedlonej przez Ilirów, Greków oraz uciekającą z miast nadbrzeżnych przed Awarami i innymi plemionami barbarzyńskimi ludność grecko-romańską, zwłaszcza w połowie VII w. przez mieszkańców zniszczonego Epidaurum (Cavtat), którzy nazywają go Ragusinum (Wenecjanie - Ragusa).
Słowianie (VII i VIII w.) osiedlali się w Dubravie (dąbrowa), stąd Dubrownik, nad brzegiem kanału naprzeciwko wysepki. Z biegiem lat kanał został zasypany (obecnie główna ulica Starego Dubrownika).
W XIII w. obie osady połączyły się w jedno miasto (z coraz większą przewagą Słowian) i zostały otoczone murami obronnymi. Dubrownik był z początku wolną gminą, pod koniec XII w. pod władzą zwierzchnią Bizancjum, od 1205 do 1358 Wenecji, z którą zresztą z powodzeniem współzawodniczył, od 1358 do 1526 królów węgiersko-chorwackich.
Od XV w. Dubrownik był miastem-republiką. Na murach twierdzy Lovrijenac wyryto słowa: Non bene pro toto libertas ventlitur auro (Wolności nie sprzedaje się za żadne złoto świata). Władzę sprawowała szlachta, z wybieranym na okres l roku (pod koniec istnienia republiki l miesiąca) - księciem i Wielką Radą oraz Radą Uproszonych (senat). Istniała wyjątkowa na owe czasy zgodność szlachty i mieszczaństwa, natomiast przekształcenie wolnych włościan w chłopów pańszczyźnianych wywoływało niezadowolenie i bunty.
Ludność zajmowała się rybołówstwem i rolnictwem, od X w. handlem. Dubrownik pośredniczył między Półwyspem Bałkańskim i Apenińskim, dokąd zawoził złoto, srebro, ołów, bydło, skóry, wełnę, miód, wosk, budulec itp., a sprowadzał przedmioty zbytku (jedwabie, sukno, przyprawy, broń itd.).
Z biegiem czasu coraz bardziej rozwijało się rzemiosło (tkanie oraz farbowanie sukna i jedwabiu, złotnictwo), odlewnie dzwonów i dział, produkcja szkła, sznurów i lin.
Miasto rosło i bogaciło się: w XV w. w skarbcu 7 min dukatów, flota dysponowała 300 statkami. Władcy Serbii i Bośni nadali Dubrownikowi przywileje handlowe. Handlowe kolonie Dubrownika (faktorie) rozsiane byty po całych Bałkanach i na brzegach Morza Śródziemnego. Kupcy wpłacali 1% swoich zysków do skarbca republiki (gł. źródło bogactwa).
XV- XVI w. to złoty wiek Dubrownika. Gdy całe Bałkany tonęły w ciemnościach niewoli, w Dubrowniku kwitła nauka, architektura, literatura i sztuka.
Po przegranej przez Węgry bitwie z Turkami pod Mohaczem (1526) Dubrownik uznał władzę zwierzchnią Turcji i płacił jej haracz za prawo handlu na jej terytorium. W 1520 miasto zniszczyło trzęsienie ziemi, w 1526 umarło na dżumę 20000 ludzi; odkrycie Ameryki skierowało handel na Atlantyk, a na Morzu Śródziemnym pojawili się silni konkurenci: Francja, Anglia i Holandia. W Dubrownikiem wstrząsnęło 1667 katastrofalne trzęsienie ziemi, podczas którego zginęło 3/4 ludności.
Na początku XVIII w. Dubrownik odrodził się: zdobył flotę i prowadził handel. Flota ta jednak utraciła swe znaczenie z chwilą wynalezienia statków parowych. W 1806 Dubrownik okupowały wojska Napoleona, który w styczniu 1808 zniósł republikę, włączając Dubrownik do Prowincji Iliryjskiej z siedzibą w Lublanie.
Po krótkotrwałej okupacji angielskiej (1813) decyzją kongresu wiedeńskiego (1815) Dubrownik wraz z całą Dalmacją oddany został Austrii i pozostawał w jej granicach do 1918.
Od 20-lecia międzywojennego Dubrownik rozwijał się jako atrakcyjny ośrodek turyst. Podczas II wojny świat, brał żywy udział w walkach przeciw okupantom włosko-niemieckim. Po wojnie dzięki polityce państwa, ogólnoświatowej koniunkturze turystycznej i związanym z tym inwestycjom - Dubrownik przeżywa swój złoty wiek.

źródło: "Przewodnik po Jugosławii" autor: Branko Ćirlić

Dodaj komentarz                      [ 1]
Masz ciekawy pomysł, uwagi dotyczące tego tematu to nie zastanawiaj się dłużej i napisz do mnie może to pomóc innym!